Grove Den

€10.00

Latijnse naam: Pinus sylvestris
Thema: Zelfacceptatie
Negatief patroon: Zelfverwijt, zelfkritiek
Transformatie: Ik ben goed zo als ik ben.

Gebruik: 1 druppel op de huid per dag, eventueel de dosering langzaam verhogen.

Nevenwerking:

Niet gebruiken bij zwagerschap.

Categorie:

Productbeschrijving

Kenmerken

De dennenboom behoort tot de uitgebreide familie van de pinaceae (de dennen familie). De dennensoort die we onder de loep nemen heet de Grove Den of Schotse Pijn, die in Engeland alleen in de hooglanden voorkomt en elders gecultiveerd en heel goed gedijt in Scandinavische landen. Deze boomsoort heeft een stevige rechte stam die een hoogte van vijfenveertig meter kan bereiken. De bast is geschubd en de bladeren zijn naaldvormig en in paren ingeplant. De naalden zijn vier tot zes centimeter lang en blauwig groen van kleur. De meeldraadkatjes verschijnen aan de voet van de jonge takken in aarachtige groepen. De dennenkegels aan de uiteinden van de takken zijn de vrouwelijke bloemen, drie tot zes centimeter groot, hangen met de punt omlaag en rijpen in het derde jaar. In de dennenappels vinden we de eetbare zaden: de pijnboompitten. De boom heeft een zware penwortel met lange zijwortels en is rijk aan teer. Dit is een goed middel bij sommige huid- en haarziekten. De geur van de dennennaalden is zeer aromatisch en wordt voor luchtzuiverings doeleinden gebruikt. Denk aan toiletreinigers, luchtverfrissers en geuroliƫn. De boom produceert veel hars. Dennenhout kennen we als vurenhout, is zacht en gemakkelijk verwerkbaar. Het is echter te zacht voor meubels en vloeren.

Het wezen van de den

Wat ons het eerste opvalt is zijn rijzige gestalte. Met zijn stevige hoge stam laat hij ons zijn ik voelen……………. en die is er, maar ook ongenaakbaar, getuige zijn geschubde buitenkant. Waar deze boomsoort als groepen bijeen staan heerst een sombere donkere sfeer. Onder deze naaldbomen groeit letterlijk niets meer. Dit is kenmerkend voor het wezen van deze plantenziel, want wanneer we ons hierin verplaatsen komen we afstandelijkheid tegen. Teruggetrokken in zichzelf lijken ze in de kou te staan. De boom groeit snel kaarsrecht de hoogte in, en lijkt daarmee met zijn gevoel van de aarde en de ander weg te gaan, want die buitenwereld haakt in op gevoelens van pijn en schuld.
Door de snelle groei van de boom krijgt het hout niet de kans om echt stevig te worden. Dit staat symbool voor het ik van de plantenziel dat nog werkelijke stevigheid mist. De bovenkant van de boom is mooi groen terwijl de onderkant er dor uitziet. De boom produceert kleverige hars, waarmee hij zijn weerbaarheid naar de buitenwereld lijkt te versterken. Op gevoelsniveau lijkt het wezen van deze boom de hars te maken vanuit gevoelens van schuld en spijt. Een ronde bladvorm maken kan deze plantenziel niet, zij beperkt zich tot naalden. Deze zijn eigenlijk ingehouden pijn en tranen. Met de prikkerige naalden wordt de buitenwereld nog verder op een afstand gehouden. De lange penwortel getuigt van een diepe behoefte aan aarding. Het hoge gehalte aan teer in de wortel brengt ons in contact met harde rechtstreekse strenge zelfafwijzing. Dennengeur is heel fris …… toont de plantenziel hiermee haar behoefte aan zuivering?

Pijnboompitten bevatten het sporenelement dysprosium, dit element werkt bij de mens in het hartbewustzijn en opent hier de mogelijkheid om als mens pijn te kunnen ervaren. Wegzinken in pijn is voor de mens niet gezond, maar het durven ervaren van pijn maakt een mens menselijk en geeft de mogelijkheid om de pijn te verwerken.
Het wezen van de den lijkt hier nog niet uit te komen, het volhardt in het negatieve pijnpatroon en komt niet tot oplossing. Echter in zijn bloesem vindt hij de oplossing en komt tot innerlijke vrede en gelijkmoedigheid.
Het wezen van de den aan het woord

Het leven is voor mij een zware last en pijnlijk om te dragen, diep van binnen over gemiste kansen en onvolkomenheden. Met mijn wortel heb ik me diep verbonden met de aarde om houvast te vinden maar ik ervaar haar warmte en geborgenheid niet, ook niet de warmte van mensen om mij heen. Er overheerst altijd een gevoel van in de kou staan, waardoor het leven langs mij afglijdt. Dat doet de ander niet, dat doe ik zelf. Onvolkomenheden, schuldgevoelens en zelfverwijt zijn bij mij aan de orde van de dag. Veroordeeld door een strenge rechter die leeft in mijn eigen gedachten en gevoelswereld maak ik mij zelf het leven zuur. Waarom pijnig ik mezelf toch, mag ik er niet zijn met mijn onvolkomenheden? Waarom kan ik mezelf niet vergeven? Het is alsof een oude trotse houding mij altijd weer aanzet tot zelf bestraffing.

De transformatie van de dennenbloesem

Met gelijkmoedigheid kijk ik naar mijn onvolkomenheden en accepteer deze. Ik identificeer mij niet meer met onvolkomenheden. Na een donkere tijd kan ik weer licht ervaren en blij zijn.